بانوان روستای میوان توام با خانه داری و پرورش فرزندانشان، در زمان فراغت از کار، برای خود سرگرمی از جنس هنر ایجاد کرده اند و روزانه حدود ۴ ساعت زمان برای بافتن گیوه صرف می کنند.
فرشته حسینی یکی از بانوان ساکن روستای میوان است که سال ۸۶ به همراه دیگر بانوان ساکن روستا در دوره آموزشی گیوه بافی شرکت می کند. این دوره آموزشی که به گفته حسینی از محل اعتبارات آموزش ترویجی صنایع دستی استان کرمانشاه برگزار شده است.
۳۵ بانوی روستای میوان پس از گذراندن دوره سه ماهه آموزش گیوه بافی، وارد عرصه تولید می شوند. روشنا قادری نیا به برگزاری دوره آموزشی گیوه بافی در روستایشان اشاره می کند و می گوید: سرگرمی خوبی برای زنان روستایی است و هفته ای یک جفت گیوه می بافیم.
وی، دغدغه اصلی تولید کننده های صنایع دستی از جمله گیوه را بازاریابی و بازار فروش عنوان می کند و می افزاید: اگر بتوانیم بازار فروش ثابت داشته باشیم، زحماتمان به هدر نمی رود و انگیزه بیشتری پیدا می کنیم.
هادی شریفی، مدیر میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری شهرستان پاوه درباره گیوه بافی در روستای میوان گفت: گیوه یکی از انواع صنایع دستی است که هنوز توسط واردات خارجی مورد تهدید قرار نگرفته چرا که تاکنون شبیه سازی از گیوه انجام نشده است.
شریفی با بیان اینکه بیشتر گیوه های تولیدی روستای میوان به کشور عراق صادر می شود، افزود: ارزش صادرات گیوه شهرستان پاوه، در سال های ۹۴ و ۹۵ بیش از ۴۰ میلیون دلار بوده است.
وی با بیان اینکه سالانه ۶۰ هزار جفت گیوه در روستای میوان و سایر مناطق شهرستان پاوه تولید می شود، اظهارداشت: گیوه شهر نودشه نشان اصالت گرفته است و نودشه استان کرمانشاه به عنوان شهر ملی گیوه معرفی شده است.
شریفی با بیان اینکه گیوه تنها کفشی است که تا به تا ندارد، یعنی هر لنگه از این نوع کفش را می توان برای پای دیگر استفاده کرد، توضیح داد: با توجه به معماری منطقه و سنگلاخی بودن، گیوه هایی که ساکنان منطقه از آن استفاده می کنند، پا را در مقابل آسیب ها به خوبی حفظ می کند.